Waarom?

Waarom loop ik, net als vele anderen met overspannings-/burn-out klachten rond op deze wereld? Ik ben van kleins af aan altijd al enorm perfectionistisch geweest. Het moest altijd meer, altijd maar beter, het was nooit goed genoeg. En niet alleen ik verwacht dat van mezelf, door de sociale druk, de maatschappij maar ook zeker social media ervaar ik een nog grotere druk om meer en beter te zijn. Een gezond leven, een mooi lichaam, een goede opleiding, veel vrienden, jezelf blijven ontwikkelen en groeien en je ambitieus opstellen. Daardoor leef ik constant met het gevoel van ontevredenheid, een gevoel van falen, niet goed genoeg zijn en nergens bij passen. Als je in je leven een andere richting op gaat als je omgeving van je “verwacht” of nog erger “je denkt dat dat van je verwacht wordt” krijg je te maken door ongevraagde kritiek en oordelen niet alleen van jezelf maar ook van de buitenwereld. Veel mensen hebben constant een mening en een oordeel (die misschien niet altijd verkeerd bedoeld is) over anderen en uiten deze dan ook zonder er bij stil te staan wat dat met de andere persoon doet.

Eerlijk is eerlijk, ik ben lange tijd ook zo’n persoon geweest, snel een oordeel over anderen. Maar nu realiseer ik me, dat ik die persoon waarover ik zou kunnen oordelen niet ben, niet in zijn/haar schoenen sta, zijn/haar gevoelens en emoties niet ken, zijn/haar levensweg niet bewandeld heb. Dus wie ben ik om daar op een (negatieve) manier over te oordelen?! En met de social media lijkt dit wel nog gemakkelijker te gebeuren om deze oordelen maar nog gemakkelijker en ongevraagd te uiten.

Ik denk dat we allemaal proberen te leven naar wat ons gelukkig maakt en voor t beste gaan. Mag iedereen niet gewoon “zichzelf” zijn, in plaats van dat je allemaal aan dat perfecte plaatje (wat toch nooit gaat lukken) te willen voldoen? Want ik denk dat voor ons daar het geluk niet zit. In ieder geval voor mij niet. En wordt je echt beter/gelukkiger door “negatieve” kritiek te uiten op anderen. Ik denk zelfs dat dat geluk-gevoel van je beter voelen als een ander van kortere duur is, dan als we met z’n alleen positieve feedback/complimenten aan een ander geven. Positieve energie versterkt de positieve energie. (spreekt de zeefteef hier.. )

Door deze manier van dat we met elkaar omgaan in het leven, merk ik dat ik daardoor als persoon ook een vrij grote muur om me heen heb gebouwd. Ik ben een open en positief en optimistisch persoon. Maar mezelf echt open en kwetsbaar op te stellen en echt iemand toe te laten in mijn leven daar heb ik angst voor. Ook door wat ik in mijn verleden heb meegemaakt. Ik wil niet tegenover anderen als zwak gezien worden. Mijn echte kwetsbare kant aan iemand tonen. Te bang om weer enorm gekwetst en veroordeeld te worden, omdat ik niet goed genoeg ben en niet voldoe aan t “plaatje”. En daarin ben ik zeker niet de enige in de wereld dat weet ik zeker.

Waarom kunnen we in deze wereld niet gewoon onszelf zijn, zonder daarop kritiek te krijgen en veroordeeld te worden? Niet iedereen wordt gelukkig van hetzelfde “perfecte” plaatje. Iedereen heeft zijn/haar eigen dromen en waarden die hem/haar gelukkig maakt. Laten we dat juist zien als iets moois, zie dat als inspiratie en laat iedereen in zijn/haar eigen waarden.

Sinds ik dit heb in gezien, ben ik dingen heel anders en veel meer vanuit positiviteit en bewondering en dankbaarheid gaan benaderen. Hopelijk kan ik hiermee meer mensen overtuigen om dit ook eens te gaan proberen en kijken wat dit met je doet als persoon.

En verder.. ik werk er hard aan om mijn angst te overwinnen en die muur te laten zakken, want ook ik wil 100% mezelf kunnen zijn. 😉