Waarom?

Waarom loop ik, net als vele anderen met overspannings-/burn-out klachten rond op deze wereld? Ik ben van kleins af aan altijd al enorm perfectionistisch geweest. Het moest altijd meer, altijd maar beter, het was nooit goed genoeg. En niet alleen ik verwacht dat van mezelf, door de sociale druk, de maatschappij maar ook zeker social media ervaar ik een nog grotere druk om meer en beter te zijn. Een gezond leven, een mooi lichaam, een goede opleiding, veel vrienden, jezelf blijven ontwikkelen en groeien en je ambitieus opstellen. Daardoor leef ik constant met het gevoel van ontevredenheid, een gevoel van falen, niet goed genoeg zijn en nergens bij passen. Als je in je leven een andere richting op gaat als je omgeving van je “verwacht” of nog erger “je denkt dat dat van je verwacht wordt” krijg je te maken door ongevraagde kritiek en oordelen niet alleen van jezelf maar ook van de buitenwereld. Veel mensen hebben constant een mening en een oordeel (die misschien niet altijd verkeerd bedoeld is) over anderen en uiten deze dan ook zonder er bij stil te staan wat dat met de andere persoon doet.

Eerlijk is eerlijk, ik ben lange tijd ook zo’n persoon geweest, snel een oordeel over anderen. Maar nu realiseer ik me, dat ik die persoon waarover ik zou kunnen oordelen niet ben, niet in zijn/haar schoenen sta, zijn/haar gevoelens en emoties niet ken, zijn/haar levensweg niet bewandeld heb. Dus wie ben ik om daar op een (negatieve) manier over te oordelen?! En met de social media lijkt dit wel nog gemakkelijker te gebeuren om deze oordelen maar nog gemakkelijker en ongevraagd te uiten.

Ik denk dat we allemaal proberen te leven naar wat ons gelukkig maakt en voor t beste gaan. Mag iedereen niet gewoon “zichzelf” zijn, in plaats van dat je allemaal aan dat perfecte plaatje (wat toch nooit gaat lukken) te willen voldoen? Want ik denk dat voor ons daar het geluk niet zit. In ieder geval voor mij niet. En wordt je echt beter/gelukkiger door “negatieve” kritiek te uiten op anderen. Ik denk zelfs dat dat geluk-gevoel van je beter voelen als een ander van kortere duur is, dan als we met z’n alleen positieve feedback/complimenten aan een ander geven. Positieve energie versterkt de positieve energie. (spreekt de zeefteef hier.. )

Door deze manier van dat we met elkaar omgaan in het leven, merk ik dat ik daardoor als persoon ook een vrij grote muur om me heen heb gebouwd. Ik ben een open en positief en optimistisch persoon. Maar mezelf echt open en kwetsbaar op te stellen en echt iemand toe te laten in mijn leven daar heb ik angst voor. Ook door wat ik in mijn verleden heb meegemaakt. Ik wil niet tegenover anderen als zwak gezien worden. Mijn echte kwetsbare kant aan iemand tonen. Te bang om weer enorm gekwetst en veroordeeld te worden, omdat ik niet goed genoeg ben en niet voldoe aan t “plaatje”. En daarin ben ik zeker niet de enige in de wereld dat weet ik zeker.

Waarom kunnen we in deze wereld niet gewoon onszelf zijn, zonder daarop kritiek te krijgen en veroordeeld te worden? Niet iedereen wordt gelukkig van hetzelfde “perfecte” plaatje. Iedereen heeft zijn/haar eigen dromen en waarden die hem/haar gelukkig maakt. Laten we dat juist zien als iets moois, zie dat als inspiratie en laat iedereen in zijn/haar eigen waarden.

Sinds ik dit heb in gezien, ben ik dingen heel anders en veel meer vanuit positiviteit en bewondering en dankbaarheid gaan benaderen. Hopelijk kan ik hiermee meer mensen overtuigen om dit ook eens te gaan proberen en kijken wat dit met je doet als persoon.

En verder.. ik werk er hard aan om mijn angst te overwinnen en die muur te laten zakken, want ook ik wil 100% mezelf kunnen zijn. 😉

 

 

 

 

 

Tijd voor een nieuwe stap, tijd voor verandering

Rise and shine! Tijd voor verandering.

De laatste maanden ben ik druk bezig geweest met het verwerken van dingen uit het verleden die ik jarenlang heb weggestopt en met het vinden van geluk in mezelf. Trots zijn en gelukkig zijn met wie ik ben.

In de eerste instantie leek ik door een nog dieper dal te gaan door alles wat er aan weggestopte emoties zaten die eruit moesten en verwerkt moesten worden. Ik voelde me dan ook in een enorme achtbaan zitten van emoties, dan blij dan enorm neerslachtig en soms echt zelfs depressieve gevoelens, eetbuien etc. Toen ik hiervoor naar de huisarts ging kreeg ik anti-depressiva voorgeschreven. Buiten dat de medicatie me enorm ziek maakte in lichamelijke klachten, deed het precies wat t moest doen. Ik voelde echt niks meer, geen emoties meer, niet meer depri, maar ook geen een geluksmomentje meer.

Om me heen zagen mensen me ook veranderen. Ze waren bezorgd en vonden me emotie-loos. Dat wilde ik niet langer, ik wilde weer intens blij en gelukkig zijn en die gevoelens ervaren en ik zag in dat je af en toe verdrietig en rot voelen ook bij het leven hoort (ook al heb ik dat dus jaren niet echt toegelaten). Dus ik besloot met de medicatie te stoppen. Dit heeft echt mijn ogen wel geopend. Ik snap dat voor sommige mensen dit echt een oplossing is, maar voor mij geen leven meer met het missen van de mooiste pieken en soms ook dalen. Doordat ik dat geaccepteerd heb, voel ik me enorm veel sterker en heb ik het gevoel dat ik veel beter dingen aan kan.

Daarnaast heb ik ook enorm hard gewerkt aan mijn “negatieve” zelfbeeld dat ik al jaren van mezelf heb. Door de therapie weet ik nu beter waardoor dat deze gedachtes en dit beeld er van mezelf is. Zo heb ik vroeger van thuis uit een enorme druk ervaren dat ik altijd meer en beter moest presteren. Daarna heb ik meerdere relaties gehad, waarbij ik werd gewezen op het “te dik”, “niet strak genoeg”, “niet mooi genoeg” etc. Ik wil mijn relaties niet de schuld geven, want uiteindelijk heb ik zelf voor die relaties gekozen en ben ik op dat moment niet voor mezelf opgekomen en daarin gaan geloven, maar ben ik alleen maar bezig geweest met diëten en een strak sport regime. Het grappige was dat ik een tijd geleden mijn ex tegen kwam en hij het nodig vond om mij even te vertellen dat ik er echt op achteruit ben gegaan en een flubberkont heb (whahah… echt met een vetpercentage van 12%..ik een flubberkont). Echt bij mij is wel het lampje gaan branden dat het voor sommige nooit goed genoeg zou zijn.

Maar nu ik voor het eerst mezelf accepteer en mezelf op nummer 1 kan zetten, is het tijd om ook eens goed stil te staan met waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. Nadat ik afgelopen weekend een vet-meting heb laten doen (en daar moet ik bij vertellen, dat ik wat meer vocht vast hield die dag dan anders) en zat ik op 13,4% :(. Echt te laag voor een vrouw, en niet gezond voor het lichaam (ik heb niet voor niets al meer dan 1,5 jaar problemen met mijn hormonen).  Toen kwam ineens het besef.. waarom?…. waarom doe ik dit mezelf aan? Waar ben ik in godsnaam mee bezig en voor wie? De buitenwereld iets bewijzen?? Alleen omdat ik het gevoel heb dat ik anders niet mooi/goed genoeg ben voor een ander?? Ik ben goed genoeg om wie ik ben, en mijn gezondheid is belangrijker dan die “eventuele” partner die me dan wel/niet mooi vind en ik misschien ooit ga treffen. Het is tijd om aan mezelf en mijn gezondheid te denken! Tijd voor een gezonde ik van binnen en van buiten, dus geen honger meer lijden! 😀 Op naar nog meer “happiness” en een nog betere en gezondere balans! <3

Te sterk focussen op uiterlijke vormen, kost je geluk en je gezondheid. Richt je daarom op wat voor jou van waarde is, focus op je sterke punten en waar je hart echt ligt!

Dapper zijn en je eigen weg kiezen

Om voor jezelf te kiezen en voor je eigen geluk te gaan is soms een van de moeilijkste dingen in het leven. In ieder geval zo ervaar ik dat zelf. Zeker afgelopen weekend. Mijn leven lang heb ik als een “perfectionist” willen leven en daarbij leef je niet vanuit jezelf, maar ben je eigenlijk alleen maar aan het streven om het zo perfect mogelijk te doen voor anderen en aan alle verwachtingen van anderen. Zodat je dan, zoals mijn gedachtes dan altijd zijn/waren de pijn van verwijten, afkeuring, schaamte e.d. kunnen minimaliseren of voorkomen. Zo is in mijn hoofd ook de gedachte ontstaan (misschien met extra hulp van eerdere relaties) dat ik alleen iemand in mijn leven verdien als ik maar strak, slank en mooi genoeg ben. En sindsdien ik die “stomme” gedachte ben gaan geloven ben ik daar naar gaan leven.  En daar ben ik, zo ervaar en zie ik dat nu, ben ik in doorgeslagen.

De laatste tijd merk ik echt dat deze manier van leven en denken me niet het geluk en de voldoening brengt die ik zoek in mijn leven. En hoe meer ik daarmee worstel, hoe meer ik de laatste tijd weer verval in het cirkeltje van emotie-eten op mijn cheatdag en dan compensatie gedrag met mezelf uithongeren en extra (zware) trainingen. Dit wil ik niet meer. De balans is weer ver te zoeken.

Tijd voor verandering! Maar verandering kost moed en moet je dapper voor zijn en daarbij ik hou niet van veranderingen (want dan resulteert in geen controle en daar heeft deze controlefreak nogal moeite mee :P). Maar door alle inzichten en overwinningen die ik die weekend heb gehad heb ik besloten dat ik dapper en moedig genoeg ga zijn en stapje voor stapje een andere weg ga kiezen. Een weg die me (zoals ik het nu voel) me uiteindelijk meer voldoening en geluk gaan geven. Voor mij (of zo voelt het nu) bestaat mijn leven uit controle en draait alles om zo strak en slank mogelijk te zijn. De hele dag reken ik in myfitnesspal mijn maaltijden en voedingsstoffen uit en eet ik iedere zoveel uur, een keer afspreken of spontaan iets extra’s eten of mezelf iets gunnen wat ik niet bereken buiten mijn toegestane cheatdag is een NO GO. Wat resulteert in een vrij geïsoleerd leven kan ik je vertellen en zorgt misschien ook wel voor die eetbuien op het moment dat t dan wel een keer toegestaan wordt in mijn hoofd omdat het dan mag dat ik in het idiote door sla. Daarnaast moet er ook getraind worden, met een minimale hoeveelheid cardio en krachttraining in de week (die nog eens wordt opgevoerd als ik last heb gehad van mijn eetbuien). Niet echt iets waar ik gelukkig van wordt. Dus ik ga het “perfect” willen zijn loslaten. Ik ben ook goed genoeg zonder sixpack en een veel gelukkigere binnenkant. Ik wil mezelf kunnen zijn en niet alleen maar leven naar het beeld en verwachting van anderen en perfect lijken en mezelf niet gelukkig voelen. Ik ga voor balans met mezelf.

Aangezien ik jaren met deze gedachte en visie geleefd heb, kan ik helaas niet in 1 dag hier een totale omslag in maken (al zou ik dat wel enorm graag willen). Maar we gaan er voor.. stapje voor stapje.. beetje bij beetje… hoe eng het ook is, op naar mijn eigen totale geluk en niet alleen een perfecte buitenkant.

P.S. Als iemand hier nog goede tips / ideeën / suggesties heeft voor mijn nieuwe weg die ik in ga slaan, let me know! <3

 

Geen regenboog zonder zon en regen

Regen op de weg, helaas komen we het allemaal op z’n tijd denk ik wel eens tegen. Aan de andere kant misschien ook goed dat we ze tegen komen. Deze regenbuitjes laten je even zien dat niet altijd alles zo voorspoedig verloopt als je graag zou willen, maar laat je daarin tegen daarna weer extra van de mooie dingen genieten. Daarnaast denk ik, dat ik ze ook nodig heb om af en toe even te relativeren, en daarna er nog sterker uit te komen.

Vorige week ervoer ik zo’n regenbuitje op mijn weg. Het ging misschien ook even allemaal veel te goed, veel te gemakkelijk. Ik had even het gevoel dat ik niet meer “stuk” te krijgen was, ik barstte van de energie en alles zat mee en was positief en voelde me echt blij en gelukkig en trots met mezelf.
Helaas vergat ik daardoor om mijn ogen open te houden en ging ik even iets teveel misschien op in mijn geluk, waardoor ik het buitje niet zag aankomen. Aan de andere kant als we constant op ons “hoede” moeten zijn voor eventuele tegenslagen die ergens te wachten liggen en misschien nooit gaan gebeuren. Je ontneemt dan van jezelf een stuk geluk en genieten door hierover te “piekeren”. En dat is iets waaraan ik ook geen energie meer wil verspillen, constant overal over piekeren wat 9 van de 10 keer toch niet gaat gebeuren. Daarnaast vergeet je daardoor van het “nu” te genieten en te leven. En naderhand is het altijd makkelijker om te zeggen..had ik maar.. het is gewoon niet zo… dus leer ervan, laat t los en ga verder.

Het was even een wijze harde les, maar nu zie ik wel dat dit regenbuitje een minder heftig effect op me had als alle voorgaande keren. Ik voelde me uit mijn balans en uit het veld geslagen, maar deze keer liep ik niet weg. Ik zocht direct steun en hulp en ging er met de juiste mensen over praten. Deze keer konden mijn “negatieve” gevoelens er ook zijn, ja ik voelde me even op z’n zachts gezegd klote en ja ik twijfelde weer even enorm aan mezelf. Alle oordelen en negatieve gedachtes over mezelf kwamen weer naar boven, maar deze keer kon ik ze herkennen en dat doet mij inzien dat (al ben ik er nog lang niet) wel echt stappen vooruit aan het maken ben. Hiervan leer je weer als persoon en het maakt je weer een ervaring rijker om mee te nemen in de rest van je leven.

Zo zet ik mijn paraplu op en wapen me tegen het buitje en gaan we er weer vol goede moed en positief tegenaan..op naar de zon. Want geen regenboog zonder zon en regen! 😉

Geluk 2

Geluk 2

Mijn weg in het leven vervolgd zich. En zo ook het vinden van mijn doelen en geluk in het leven.
Na het schrijven van het eerste artikel kwam er nog even een hele moeilijke periode voor mij in mijn leven kijken.

De scheiding van mijn ouders was eindelijk rond en het huis werd (eindelijk) verkocht. Het huis waarin ik mijn hele jeugd heb doorgebracht moest worden leeg geruimd en alles van wat er mee kon (dat is niet veel van een groot huis van 5 slaapkamers – naar een klein appartement waar mijn moeder nu in zit) moest worden verhuisd. Voor mij kwam toen echt het gevoel dat er met het leeg ruimen van het huis er geen (tastbaar) verleden meer over was. Mijn jeugd, het huis, mijn broertje (die daar overleden is), mijn ouders die enorm veranderd zijn sinds de scheiding, mijn “ooit” thuis. Heel het verleden… niks meer van over. Daarnaast brak mijn vader ook nog het contact met mij en mijn andere broertje.

Dit viel me zwaar, ik voelde een bepaalde “leegte” en “eenzaamheid” in me die ik heel moeilijk kan beschrijven. Ook merkte ik dat ik weer in de knoop kwam met mezelf, de burn-out klachten speelde weer op. Doordat ik altijd maar optimistisch, positief en krachtig wilde doorzetten, had ik inmiddels aardig wat opgekropte emoties en gebeurtenissen in me die echt in de weg begonnen te zitten. Een psycholoog bracht me niet de oplossing. Door een vriendin kwam ik bij Ilse Johan (www.sayasenyum.nl) een hypnotherapeut terecht. En hoewel ik enorm sceptisch ben in dat soort dingen, maar voor mezelf ten einde raad was en verandering wilde, ging ik de uitdaging van de therapie aan.

Na de eerste sessie leek ze de stop/muur of hoe je het ook wilt noemen te hebben kunnen doorbreken en kwamen voor het eerst sinds tijden alle opgekropte emoties en gevoelens eruit. Dit was heftig, vooral omdat ik oefeningen mee kreeg om thuis deze “sessie” meerdere keren per dag te herhalen om zo de gebeurtenissen te kunnen verwerken en een fatsoenlijke plek te geven in mijn leven. Daarnaast had ik ook oefeningen gekregen om geluk en positiviteit in mezelf te vinden en te voelen. Ik ben ik niet, zo perfectionistisch en doorzettend dat ik ben, dat ik hiermee direct hard aan de slag ging.

Daarnaast las ik boeken als “Master your mindset” van Michael Pilarczyk, “Mindfullness” van Ruby Wax, “Gelukkig zijn moet je durven” van Rosalinda Weel, “de tweesprong van moeten en willen” van Elle Luna, “Wie heeft mijn kaas gepikt?” van Spencer Johnson en Kenneth Blanchard. Ook keek ik een aantal docu’s op netflix over mindset en geluk op netflix, waaronder de docu van “Tony Robbins”. Hieruit haalde ik theorieën en oefeningen en paste deze toe op mezelf, hierdoor werd ik veel bewuster wat het leven me geeft waarvoor ik dankbaar ben. Ik voelde me echt dag bij dag beter worden ook pakte ik mijn mindfullness weer op wat me ook echt rust in mezelf bracht. Het verwerken van het verleden was heftig, maar kregen beetje bij beetje een plekje. De waardering en liefde voor “nieuwe” dingen in mijn leven waar ik eerder nooit bij stil stond begon te groeien. Ook het me weer openstellen naar anderen om me heen gaat weer steeds beter.

Bij de tweede sessie bij Ilse, werkte we aan mijn zelfbeeld en het trots zijn op mezelf (iets waar ik mijn hele leven al mee worstel en mijn perfectionisme werkt hier dus totaal niet in mee).  Tijdens deze sessie voelde ik voor het eerst “zelf-liefde”. Wat een super fijn en mooi gevoel is dat. Ook hierbij kreeg ik weer “huiswerk” om thuis weer mee aan de slag te gaan.

Sinds het voelen van “zelf-liefde” is voor mij mijn leven veranderd. De ervaring met de wereld en het gevoel van geluk is ineens een stuk groter en intenser geworden. Nu ik ook zie dat ik oprecht “trots” kan zijn mezelf (zonder enige vorm van arrogantie, want ik ben niet totaal niet beter als een ander en ieder mens heeft zijn/haar eigen schoonheid en eigen krachten) heb ik het idee dat ik ook nu nog meer van het leven en het geluk en al het moois kan genieten. Sinds ik dit gevoel gevonden heb, heb ik veel meer energie en gaat het leven een stuk gemakkelijker, positiever af. Zo ontdek ik iedere dag weer heel veel mooie en nieuwe dingen in het leven die mij blij maken, hoe mooi mensen kunnen zijn. En hoe mooi het is om een ander ook je positiviteit, liefde en blijdschap te kunnen geven. Ik merk ook echt dat het delen hiervan me ook echt ontzettend blij en gelukkig maakt.

Sinds vorige week heb ik weer een nieuw boek ontdekt namelijk “Het happiness project” van Gretchen Rubin. Ook al heb ik het nog niet uit, het heeft me al veel ideeën weer gegeven om zelf ook een “happiness project” voor mezelf op te gaan zetten en te kijken of ik nog meer “geluk en plezier en liefde” in mijn leven kan en ga vinden.

Dus… het “geluk” wordt vervolgd.. 🙂

Geluk

Geluk..

Een onderwerp waar ik op het moment heel erg mee bezig ben en volgens mij heel veel mensen met mij. Mijn doel voor 2017 was dan ook zorgen dat ik gelukkig wordt en in balans komen met mezelf. 2016 was niet mijn beste jaar, zachtjes uitgedrukt. Maar door dat kl*te jaar waarbij ik een hoop diepe putten langs heb zie komen kan ik wel ineens veel meer van de mooie momenten in het leven genieten. Ik weet door hoe zwaar het leven kan zijn nu des te meer de mooie dingen te waarderen in het leven en in veel gevallen zijn die heel erg klein.

Begin van het jaar ben ik wat minder gaan werken, zodat ik wat meer tijd voor mezelf heb en op die manier wat meer balans in mijn leven kan vinden.
Daarnaast deel ik mijn dagen wat minder vol (aangezien ik héél veel activiteiten op een dag gepland kreeg, wat resulteerde in elke dag rennend door het leven). Ik probeer ding voor ding te doen, en dan ook echt met het moment bezig te zijn (lekker mindful, maar hierdoor ben ik wel bewuster van wat ik in mijn leven meemaak en voel).

In de eerste instantie begon ik dit doel met de gedachte van een plan:” wat moet ik gaan doen om mijzelf gelukkig te maken?” Wat maakt mensen gelukkig? Dus ik startte mijn doelen lijstje/plan. Ook kreeg ik van heel veel lieve mensen om me heen allemaal tips en dingen aangewezen, wat ik aan mijn leven zou moeten veranderen om gelukkig te worden. Dit weekend toen ik een enorme fijne middag/avond had gehad met mijn broertje, schoonzus en de kleine, besefte ik me ineens dat ik helemaal niet op zoek hoef te gaan naar geluk, maar dat ik dat geluk al gewoon om me heen heb. Alleen dat ik door altijd zo gehaast en hectisch door het leven te gaan dit gewoon helemaal niet zie.

Ik hoef ook niet de dingen te ondernemen die een ander of het merendeel van de maatschappij gelukkig maken. Dat is namelijk niet wat mij als persoon gelukkig maakt. Geluk is denk ik iets, wat voor iedereen persoonlijk is. Voor de ene persoon is geluk naar feesten gaan, of veel vrienden om zich heen te hebben, maar voor mij (en zeker nu) is geluk ook heerlijk tijd alleen te hebben. Vele uren in de week gaan trainen, zou voor veel mensen een helse straf zijn, maar mij maakt dat echt gelukkig. Dat geldt hetzelfde voor (gezond) eten en hiermee bezig te zijn.

Daarnaast ben ik er achter gekomen dat ik enorm streng ben voor mezelf, ik bezit 10-tallen stemmetjes in mijn hoofd die me de hele dag kunnen bekritiseren en kunnen oordelen op alles wat ik doe. Deze staan mijn geluk in de weg. Waarom zou ik zo streng voor mezelf zijn en oordelen? Ik denk dat de omgeving en samenleving dit al meer als genoeg doet, en daarbij ik zou zo streng als dat ik voor mezelf ben voor een ander nooit zijn. Dit is echt iets waar dat ik aan wil gaan werken, want dat is wat mijn geluk in de weg staat.

Een ander ding waar ik me bewust van ben geworden is dat ik heel lang geleefd heb om aan de verwachtingen van anderen te willen doen. Of beter gezegd, ik wil aan verwachtingen voldoen, die ik denk dat anderen van me hebben. Ik wilde graag dat mensen trots op mij waren en me lief en aardig etc. vonden. Maar buiten of dat mensen dan wel of niet die verwachting hebben die ik in mijn hoofd gesteld heb, ik kan nooit aan al die verwachtingen voldoen. Dat kost zo verschrikkelijk veel energie en dan nog zal je altijd daarin falen, omdat het gewoon iets wat onhaalbaar is, denk ik.  Dus vanaf nu hoop ik dat mensen maar gewoon genoegen nemen met wie ik ben, dat is in ieder geval wat nu mijn streven nu is geworden. Ik ben wie ik ben, en ik ben niet perfect. En daar kan ik beter open en eerlijk over zijn, dan me anders te willen presenteren dan ik ben. Ik werk aan mezelf, voor mezelf..niet voor een ander, of omdat een ander dat verlangt.

Het probleem van geluk ligt dus voornamelijk in mezelf. Geld of materialistische dingen is niet wat echt geluk maakt, in ieder geval niet voor mij. Geluk zit voor mij echt in mezelf. Door bewust te zijn van de mooie dingen die mijn leven maken, niet door het leven te hollen en minder kritisch zijn op mezelf en minder veeleisend te zijn voor mezelf denk ik dat ik echt “geluk” ga vinden in mijn leven.

 

 

Een aanstootgevende “blurry” nipple

Gisteren ochtend kreeg ik de melding dat ik voor 24 uur geblokkeerd werd van facebook, omdat ik door een van mijn lieve facebook “vrienden” gerapporteerd was als aanstootgevend met mijn naaktfoto met “blurry” nipple. Buiten dat ik er nu achter kom hoe vreselijk social media verslaafd ik ben waar ik duidelijk iets aan moet gaan veranderen, zette het me ook aan het denken. Wat zou de reden van hem/haar zijn om mij of ieder ander om een naakt foto te rapporteren? We zien tegenwoordig in het nieuws en de media toch veel verschrikkelijkere beelden? Toen ik gisteren ochtend dat in de sportschool vertelde, werd geroepen “dat is jaloezie” . Hierover heb ik nagedacht, buiten dat ik me afvraag waarom je überhaupt jaloers op mij zou moeten zijn (wat ik niet snap) want geloof mij ik ben alles behalve perfect en ik zou de laatste persoon zijn die dat ooit zou willen roepen (al eis ik het wel regelmatig bijna dagelijks van mezelf). Waarom zou je jaloers zijn op een ander? Is dat vanuit eigenwaarde? Omdat je zelf niet inziet hoeveel mooie kanten je zelf bezit? Want ja ik ben van mening ieder mens is mooi en heeft het recht om trots te zijn op zichzelf. Het is belangrijk vind ik om dat van jezelf in te zien en jaloers zijn op een ander heeft geen enkele zin. Want het gaat om je eigen geluk. Ik word gelukkig door veel met voeding bezig te zijn en mezelf bijna dagelijks te slopen in de sportschool, maar als je daar niet gelukkig van wordt, waarom zou je het dan überhaupt doen?! Het maakt je geen minder mooi mens, het maakt een mens juist minder mooi als je niet leeft volgens wat jou diep in je hart gelukkig maakt (denk ik). Daarnaast is dit weer voor een moment van bewustwording van mensen en oordelen en positiviteit. Ik heb een tijd in een vriendengroep gezeten waarbij het merendeel van de groep constant kritiek en oordeelde over alles en iedereen in de omgeving. Dat kost zo verschrikkelijk veel energie, en waarom zou je het doen? Je geeft een ander persoon een slecht gevoel en wordt je er zelf beter en gelukkiger van? Ik denk alles behalve dat? Want negatieve energie kost volgens mij alleen maar energie. Niet iedereen is hetzelfde (gelukkig maar), maar dat lijkt me geen reden om er dan maar kritiek of te oordelen over de ander. Tenzij het natuurlijk ten koste gaat van de omgeving en/of eigen gezondheid. Ik ben van mening ook al is iemand anders die heeft ook het recht om zichzelf te zijn. Het is maar goed dat we niet allemaal hetzelfde zijn, dat zou het leven juist enorm saai maken. Als je zou open staan voor mensen die misschien er een andere leefwijze op na houden als dat je zelf zou doen kan het misschien wel je kijk op de wereld misschien wel enorm veranderen. En als die persoon ergens trots op is of blij mee is, en je staat open om die positieve energie van die persoon te voelen en blij en misschien zelfs wel trots kan zijn voor een ander zal dat jou ook positieve energie geven en dan denk ik dat we allemaal een stuk gelukkiger door het leven zouden gaan. En nee, ik ben geen heilige.. ik kan zelf ook heel direct zijn en oordelen op mensen, maar dit is wel de gedachte die ik voor mezelf zoveel mogelijk probeer na te streven. Want daarmee maak ik niet alleen een ander blij/gelukkig/trots maar ook mezelf.

En dan nog een ander punt, ik plaats deze foto’s op social media voor aandacht. Ja en nee. Ik denk dat alles wat iedereen post of deelt op een bepaalde manier van aandacht vragen is. Volgens mij is het zelfs volgens de menselijke psychologie zo dat we op zoek zijn naar bevestiging van anderen om zo ergens bij te horen en je in de maatschappij te plaatsen. Heb ik de foto geplaatst voor aandacht? Of omdat ik bevestiging nodig heb omdat ik weinig eigenwaarde/zelfvertrouwen heb? Nee, ik post deze foto net als alle andere foto’s en mijn eten omdat ik oprecht blij en trots ben op die dingen. De ene persoon heeft dat met een scooter, de ander door zichzelf zuipend op een feestje op facebook te posten en ik o.a. met eten en dan nu met de fotoshoot.  Ondertussen ben ik me er namelijk van bewust dat ik zelf trots blij en gelukkig moet zijn met wat ik doe en bereik en dat niet een ander dat voor me kan doen. Ik voel me voor het eerst echt trots op mezelf met de mooie foto’s die Danielle van me gemaakt heeft. En die blijdschap en trots die ik voel die wil ik delen.

 

Gevoel

Door het enorme drukke, hectische jaar heb ik op een gegeven moment mijn gevoel uitgeschakeld en ben ik door gegaan op de automatische piloot. Niet eens in de gaten hebbende dat ik dit deed. Mijn mind was zo sterk en ik heb zo’n grote prestatiedrang in me dat ik maar door kon blijven gaan, een niet te stoppen Duracell batterijtje. Het “moeten” was in mijn hoofd zo sterk, dat ik mijn gevoel daarbij uitschakelde en niet meer stil stond bij hoe ik mezelf van binnen voelde en of mijn lichaam voelde. Ik knalde gewoon door, gevoelens en emoties stopte ik weg. Ik deed wat ik moest doen en wat er van mij verwacht werd door de omgeving. Naarmate het einde van het jaar naderde voelde ik wel echt dat ik heel hard tijd voor bezinning nodig had en dingen voor het komende jaar echt anders aan wilde pakken.
Aan het einde van afgelopen jaar behaalde ik al mijn gestelde doelen en was het tijd voor rust en 2 weken vakantie. Het was zo bizar.. na een jaar lang moeten, knallen en doorgaan eindelijk rust en niets meer moeten. Mijn hoofd werd echt een grote brei van alles. Door deze onrust besloot ik dat het tijd was om even helemaal terug naar mezelf te gaan. Wie ben ik en wat wil ik en waar sta ik? Reflecteren zoals ze dat in psychologie zo mooi noemen.
Ik ben een persoon die enorm goed alleen kan zijn en niemand om me heen nodig heeft. Die 2 weken geplande vakantie heb ik dan ook voornamelijk alleen doorgebracht. Ik heb lekker getraind (oké, daar spreek je natuurlijk wel mensen) en verder lekker thuis, genieten van mijn huisje en mijn vogeltjes, tijd hebben voor mijn grootste hobby naast trainen koken, tijd om eindelijk weer eens heerlijk uitgebreid mijn huisje te poetsen (ja ben een raar wezen, maar daar kan ik echt heel erg vrolijk van worden en tot rust van komen), klusjes doen in mijn huisje (niets is zo heerlijk dan iets zelf voor elkaar krijgen wat je nog nooit gedaan hebt, maar trots op jezelf kan zijn dat je het klusje geklaard hebt), tijd voor veel filmpjes in de bioscoop en netflix en veel slapen..heeel veel slapen. Daarnaast heb ik door de onrust die ik voelde in mijn lijf en hoofd ook mijn cursus mindfullness weer eens opgepakt en hierover wat leuke, inspirerende boeken over gekocht.

Na mijn vakantie ging ik weer full-time aan de slag bij mijn baan als grafisch vormgever en websdesigner. Maar meteen al de eerste week merkte ik dat ik alle “prikkels” die op afkwamen ik niet aan kon. Ik merkte dat het nu tijd was om wel eens te gaan luisteren naar mijn gevoel en lichaam en niet maar door kon gaan. Daarnaast kwamen ook de klachten van een burn-out naar boven; van hartkloppingen, maagkrampen, zweetaanvallen, niet meer kunnen concentreren, geen eetlust, oververmoeid voelen etc.
Gelukkig is op het werk veel mogelijk en heb ik mijn uren kunnen verlagen van 40 uur naar 36 uur, op deze manier hoop ik wat meer in balans te komen. Ik heb het op die manier geregeld dat ik 1x per 2 weken een extra lang weekend voor mezelf heb. Dit eerste (lange) weekend deed me echt zo enorm goed. Daarnaast deel ik nu mijn dingen wat anders in, ik maak door de weeks een haalbare planning voor mezelf zodat ik mezelf niet voorbij loop en zorg dat ik geen slaap tekort kom (want er zit nog enorm veel vermoeidheid), ook neem ik even de komende tijd extra tijd voor mezelf. Ik merk dat ik niet constant aan anderen kan geven en voor anderen klaar kan zijn als ik zelf niet goed in mijn vel zit. Ook heb ik het gevoel dat ik veel baat heb met het doen van mindfullness en hier mee bezig te zijn. Het helpt me echt met dingen te verwerken en dingen in mijn hoofd op een rijtje te krijgen. Het is erg fijn, omdat je deze technieken/oefeningen over de loop van de dag gewoon op je eigen manier toe kan passen. Daarnaast heb ik de app Headspace die ik ’s avonds voor het slapen gaan gebruik om mijn hoofd en gedachten tot rust te brengen, waardoor veel beter en dieper slaap.

Ik heb natuurlijk een lange tijd niet naar mijn lichaam en gevoel geluisterd en daar kan ik nu de vruchten van plukken. Buiten dat ik hier enorm van baal, zie ik het ook als een enorm leermoment in mijn leven. Ik ben trots op het feit dat ik al mijn gestelde doelen behaald heb afgelopen jaar. Ik ben er niet trots op dat ik mezelf zo ver voorbij ben gelopen. Mijn doel voor dit jaar wordt dan ook in balans komen met mezelf. Hoge doelen stellen en van alles willen bereiken in het leven is iets waar ik al mijn hele leven naar streef, ik zie dit ook als een goede eigenschap, maar dit moet niet ten koste van mezelf gaan. Daarnaast ben ik door het lezen van mijn mindfullness boeken en meer van dat soort boeken wel tot het inzicht gekomen dat het waanzin is dat ik niet gewoon trots kan zijn op mezelf zoals ik ben, maar dat ik altijd stemmetjes hoor die alles bekritiseren en meer van mezelf eisen. Trots en gelukkig met jezelf zijn is toch voor mij wel een heel belangrijk iets geworden wat ik enorm graag wil bereiken, misschien wel voor nu het allerbelangrijkste. Voor een deel is dit beeld vanuit mijn eigen drang ontstaan, maar ik zie ook in dat dit ook voor een groot deel door mijn opvoeding en omgeving zo is versterkt.

Door afgelopen jaar mee te maken en op een bepaald moment echt even “alleen” in het leven te staan (zonder ouders, broertje, liefde e.d.) die voor je klaar staan, heb ik wel ingezien dat ik het leven leef voor mezelf. Het meest essentiële en meeste belangrijke voor mij is toch wel mijn eigen geluk. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet graag voor anderen klaar sta, maar ik weet wel dat je dit niet ten kosten moet laten staan van je eigen gevoel en geluk en je eigen zijn.

Ik heb het gevoel na deze inzichten en stappen die ik heb ondernomen, dat ik langzaam aan weer op de goede weg ben. Het zal een lange tijd duren voordat ik weer helemaal herstelt ben (al beweren sommige dat je nooit helemaal herstelt na een burn-out). Maar voor nu als eerste stap ben ik blij en trots dat ik weer gevoel heb en dit ook weer toelaat in mezelf. Verdriet en pijn die eruit moet dat is minder prettig, maar het geluk wat ik voel en zie als een vriendinnetje een nieuwe relatie heeft en dit stralend en vol trots en blijdschap aan je vertelt. Het gevoel van trots en blijdschap die door mijn lichaam stroomt als ik de foto’s te zien krijg van de fotoshoot waarbij ik moet constateren dat het super mooie foto’s zijn en dat ik dit toch echt ben en niet iemand anders. Het gevoel dat je een etentje plant met je lieve broertje die je toch nog hebt, een lieve schoonzus en de kleine en ik echt naar die dag aftel en me verheug waarbij ik me voel als vroeger dat ik de dagen voor mijn verjaardag aan het aftellen was voor de grote dag.  Nooit ben ik me zo bewust geweest van hoe fijn en mooi deze gevoelens zijn die ik voel en dat me het mij echt enorm gelukkig maakt voor deze mooie momenten en dit gevoel. Ik voel..

Nieuwe doelen!

De wedstrijden zitten er op en langzaam begint de rust in mijn lijf terug te komen. Maar ook ineens de kriebels in mijn lijf om mezelf nieuwe doelen te stellen. Dit doel heb ik gehaald. Wat ga ik nu doen? Wat zijn mijn nieuwe plannen en doelen en hoe kan ik de lat nog hoger leggen?

Volgend jaar ga ik 100% zeker weer een nieuwe wedstrijd body fitness doen, dat was zoooo verschrikkelijk gaaf! Dit is iets waarin ik zeker wil groeien. Maar daarvoor moet ik ook eerst lichamelijk groeien. Zorgen dat ik meer spieren opbouw, een wijdere rug en zorgen dat ik volgend jaar met meer definitie op het podium sta. Omdat de groei eerst moet wordt mijn eerst volgende body fitness wedstrijd pas eind volgend jaar. Dan kan ik mezelf goed voorbereiden en met een echt verbeterde versie van mezelf op het podium komen. Het gaat een nieuwe weg voor mij worden om massa op te gaan bouwen. Meer eten daar heb ik totaal geen moeite mee, maar zo stevig worden als ik eerst was (maar dat was natuurlijk alleen vetmassa en geen spiermassa aangezien ik niet aan sporten deed) daar ben ik ergens wel bang voor. Daar wil ik nooit meer naar toe.

Voor mijn gevoel is eind volgend jaar nog een hele lange tijd en een lange weg. Ik wilde mezelf ook voor tussentijds een doel stellen. Aangezien dat ik naast fitnessen ook een grote liefde heb met paaldansen en hiervoor nog nooit aan een wedstrijd heb meegedaan heb ik besloten, dit eens te gaan proberen. Ik heb me inmiddels ingeschreven en ik ga meedoen met de paaldanswedstrijd “Beat Gravity” die op 13 februari in Eindhoven gaat plaats vinden. Zo spannend dit.

Ik ga in ieder geval 2016 dadelijk in met nieuwe doelen om komend jaar voor te gaan knallen!! 🙂

De wedstrijden zitten er op! Nieuw doel!

Inmiddels is het al weer 1,5 week geleden dat ik mijn 2e wedstrijd YBF gedaan heb.

Wat geweldig zijn de wedstrijden geweest. Ik heb er echt enorm van genoten. Het geeft zo’n enorme kick om op het podium te staan en daar je ding te doen. Dit is echt iets wat ik in de toekomst vaker wil gaan doen, 100% zeker. Het is zo verschrikkelijk leuk.

De tweede wedstrijd was heel anders als de eerste wedstrijd de AtlasCup. Voor de YBF werd ik ingedeeld in de klasse miss performance, wat je pas op de dag zelf te horen kreeg. Bij deze wedstrijd moest ik 5 nieuwe poses leren en had ik 1 minuut vrije routine. Heel anders dus als de AtlasCup waarbij we alleen de quarterturns en de t-walk moesten doen. Daarbij kwam ook nog dat ik in de week voor de wedstrijd gewoon full-time moest werken en ik dus vrijdagavond, aangekomen bij mijn coach deze poses en routine nog moest instuderen voor die zondag. Maar gelukkig liep het allemaal snel en voorspoedig. Zowel de poses als de routine zat er gelukkig snel in. De voorbereiding voor de tweede wedstrijd was erg zwaar. Een drukke stressvolle week op het werk met zo weinig eten en dan s avonds nog de trainingen brak me wel echt op. Maar eenmaal op het podium, met alle adrenaline krijg je zo’n kick en kon ik weer net zo stralen als op de AtlasCup. En ik werd gewoon 3e!! Weer een plekje hoger als de week ervoor.

Bij deze wedstrijd was het voordeel, ondanks dat het enorm lang duurde voordat ik eindelijk het podium op mocht dat de verschillende rondes bijna meteen achter elkaar door gingen. Daarna was het eindelijk tijd voor eten!! Ik had deze keer verschillende dingen aan eten meegenomen, want had mijn lesje wel geleerd om alleen maar suiker te willen eten na de wedstrijd de vorige keer. Ook kwamen mijn lieve vrienden Rick, Duke en Bas nog helemaal naar Beverwijk gereden voor mij en hebben we lekker met z’n allen nog genoten van een lekkere pizza. Wat was het lekker om eindelijk weer te eten waar je zin in hebt. Ook de broodjes, oreo’s, chocolade en de pannenkoeken gingen er met heel veel liefde in.

In de week na de wedstrijd heb ik ook een weekje gegeten waar ik zin in heb. Dat was echt zo fijn. Ondanks dat mijn lichaam niet meteen alles kon verdragen en alleen maar in het begin in kleine beetjes, heb ik die week wel echt enorm genoten van al het lekkers. Sinds deze week gaan we weer op de gezonde tour.  Door de weeks netjes op mijn gezonde bulk schema en dan in het weekend 2x een avond cheaten of 1 cheatdagje. Ondanks dat ik de suikers nu wel een beetje mis, voelt het toch wel 100 x beter om weer lekker gezond te eten. Nu heb ik weer veel meer energie, ook het trainen gaat nu weer serieus beginnen. Vanaf nu geen droogtrain schema meer, maar trainen voor massa. Ik ben echt benieuwd wat ik hiermee de komende maanden ga bereiken. Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in om te werken aan een betere versie van mezelf zodat ik de volgende wedstrijd gewoon 1ste ga worden. Ook kijk ik er enorm naar uit om mijn paaldansen weer op te gaan pakken, want dat heb ik de laatste maand ook enorm gemist.

Mijn weg naar mijn doel een wedstrijd body fitness te doen heeft mij in een hoop inzichten veranderd. Ik ben echt enorm blij dat ik deze kans heb gepakt en ook op de moeilijke momenten heb doorgezet en het uiteindelijk heb gehaald. Het heeft me als persoon een stuk sterker gemaakt. Door dit te halen, heb ik het gevoel dat ik voortaan alle moeilijke momenten in het leven aan kan. Ook is het enorm goed geweest voor mijn zelfvertrouwen en hoe ik naar mezelf kijk en in het leven sta. Je wordt op je weg naar je doel enorm met jezelf geconfronteerd en ook met je omgeving en je krijgt (ik in ieder geval wel) te maken met een hoop onbegrip en soms ook jaloezie van je omgeving. Maar ook deze dingen maken je sterker, en als je 100% achter je doel staat dan kom je er wel. Dat heb ik nu zelf ervaren.

En nu ga ik komend jaar werken aan een nog betere en mooiere versie van mezelf, om volgend jaar weer een wedstrijd te doen en dan hopelijk B-atleet te gaan worden!! Ik heb er enorm veel zin in!! 🙂